Een stukje uit mijn verleden

Mijn worsteling met eten begon rond mijn twaalfde. Wat startte met “minder snoepjes” groeide uit tot jaren van anorexia, gevolgd door periodes van eetbuien, overgeven en obsessieve beweging. Soms at ik bijna niets, dan weer te veel. Rond mijn dertigste werd het iets stabieler, echter was de focus nog steeds gericht op ‘gezond eten’ incl. strikte regels en weinig ruimte voor ontspanning. 

Door therapie, veel zelfreflectie en steun van mensen om mij heen, leerde ik signalen van mijn lichaam beter herkennen, werd me bewuster van mijn gedachten en overtuigingen, en durfde stapje voor stapje meer los te laten.

Daarnaast heb ik lange tijd geworsteld met slapeloosheid. Ik was bang om niet te kunnen slapen, wat gepaard ging met paniekaanvallen. Hoe meer weerstand ik voelde, hoe harder ik ertegen vocht, en hoe sterker de spanning werd. Slapen werd uiteindelijk net zo’n strijd als eten dat ooit was.

Met name ACT (Acceptance and Commitment Therapy) en traumagericht adem- en lichaamswerk gaf me handvatten om, ondanks alle moeilijke gedachten, gevoelens en emoties, toch in beweging te blijven richting wat ik écht belangrijk vond. Ik leerde dat ik niet hoefde te wachten tot alles rustig en comfortabel voelde, en dat ik ook met angst, onzekerheid of onrust alsnog keuzes kon maken die bij mijn waarden pasten. Want uiteindelijk ben ik degene die kiest en beslist, elke keer opnieuw.